Dikey sessizlik, şehrin uğultusuyla bastırılan bir iç ses. Işıklar parlarken renkleri yitirmenin ve kalabalıklar içinde…
Letafetten uzak kalan bir ruhun, vuslat hasretiyle imtihanı. Mesafelerle ifrata ulaştıran özlem manifestosu.
Küvette biriken saçlar, birbirinde boğulan sevinçler ve boyu aşan bir hüzün. 'Ben Sayacı', her şeyin eksildiği bir evi…
Vanilya kokulu yollar ve soğuk dudaklarda kalan son bir borç: Veda Busesi. Ayrılığın izinde, kayboluşun ve sorgulamanın…
Bazı sesler sadece çağırmaz, emreder. Sirenlerin adımı bağırdığı o loş alt katta, ayaklarım yere mühürlenirken bir…
Boğazda buz tutan kelimeler, ısınmayan evler ve titreyen bir bedenin çığlığı. Sesimi duy; bu şiir, yalnızlığın en soğuk…
Üç maymun metaforuyla duyarsızlığa sığınılsa da, geriye kalan tek şey yine “ben”: hissizliğin bile tam karşısında duran bir varoluş.
Daha fazla oku
