BENLİ YEMEK
Bu katarsis ilk olarak Phoebe Dergi 1. Sayı‘da yayımlanmıştır.
KÜLLERİN ARASINDAN BİR TOZ PERDESİ İNİYOR
SÖZLERİME. GÖZLERİN GÖZLERİMDE VE SEN
KONUŞUYORSUN. ÇOĞU ZAMAN BİLİRSİN BENİ.
KONUŞMADAN KONUŞURSUN BENİMLE BİLİRİM.
ÇOCUKLARIN ASLA DUYULMAYAN ÇIĞLIKLARINI
BİR MASAYA KOYUYORUM. ÜZERİNE GÖZ
YAŞLARIMIN TUZUNU SERPİYORUM USULCA. BİR
TIK BİLE SES ÇIKARMADAN SESSİZCE
İNDİRİYORUM MİDEYE. İNTİKAM SOĞUK YENEN
BİR YEMEKTİR. MUTFAKTAN HEP BÖYLE GÜZEL
İNTİKAMLAR MI ÇIKAR? KAFAMI SAĞA VE SOLA
ÇEVİRİYORUM, GÖRÜŞÜM DEĞİŞMİYOR. BEN BİR
BUZDOLABI MAGNETİ İZLİYORUM. O DA BENİ
İZLİYOR, YALNIZ DEĞİLİM. YALNIZ DEĞİLİM, O
DA BENİ İZLİYOR. VE BEN ONU İZLİYORUM. VE
BİZ BİRLİKTE YALNIZ OLUYORUZ. YALNIZLIĞIMIZ
CAMI KAPATABİLİR, ÜŞÜYORUM. İÇİMDEKİLER
NE TARAFA ESTİRİYOR TÜM BENLERİ? NE YÖNE
GİTTİLER BİLMİYORUM. NEDEN HİÇ SES YOK?
SESSİZCE ÇIĞLIK ATIYORUM. ORADA KİMSE VAR
MI? YALNIZ OLMAMALIYIM, OLMAMALIYIM. BENİ
DUYAN YOK MU? YİNE DE CEVABI BİLİYORUM
AMA.
“TUZU UZATSANA, CANIM. ORADA MISIN?”
Günün okuma önerisi olarak: With the Fairies – Irmak Çelik
