Kafamdaki sisten göremiyorum düşüncelerimi,
Çok yüksekte ve dumanlı her yer.
Öfori dolu burası, tohumlarımı dikiyorum.
Bir ruh bedelse bir sükûna;
Gözlerim yanarken yeşerir ormanlar.
Har ateşi bakarken 2 koyu kahve,
Gücüm yetmez seni engin duvarlarımdan sakınmaya.
Yakıp geçemez birkaç kıvılcım aşkıyla,
Ellerin günahını çıkaran yangınlar.
Ortasında yaban gülleri serili,
Ellerimde dikenler; su gibi yeşil.
Sönene kadar ben bir Aşil.
Ya beraber yanacağız, dün gibi,
Söndürene kadar olurum haşin.
Yaprağımda her bir kesi,
Umudum var, sanki Truva bizim.
Bu savaş en içimizin.
Günün okuma önerisi katarsisim: Denizsiz Irmak – Irmak Çelik
