Kovalamak

Dışarda kargalar ötüyor,

birini kovalıyorlar hep birlikte:

Belki de kara bulutları

senin üzerinde ev sanmışlar.

Ne yazık, ulaşılmaz bir hedef,

sadece eve gitmek istiyorlar.

Senin evin başkasıyken

nasıl olacaksın başkasına ev?

Kargalar ötmeyi bırakıyor.

Yalnızlıklarıyla dağılıyorlar tüm gökyüzüne,

deprem gibiler, titriyorlar.

Orada onları bekleyen biri var mı?

Onları karşılayan bir ben var:

bağırıyorum:

Hoş geldiniz yalnızlığıma!

Ve susuyorum.

Günün okuma önerisi: Stendhal Sendromu: Sanat Zehirler mi? – Irmak Çelik