Dışarda kargalar ötüyor,
birini kovalıyorlar hep birlikte:
Belki de kara bulutları
senin üzerinde ev sanmışlar.
Ne yazık, ulaşılmaz bir hedef,
sadece eve gitmek istiyorlar.
Senin evin başkasıyken
nasıl olacaksın başkasına ev?
Kargalar ötmeyi bırakıyor.
Yalnızlıklarıyla dağılıyorlar tüm gökyüzüne,
deprem gibiler, titriyorlar.
Orada onları bekleyen biri var mı?
Onları karşılayan bir ben var:
bağırıyorum:
Hoş geldiniz yalnızlığıma!
Ve susuyorum.
Bir diğer şiirime ulaşmak için: Temmuz, Ağustos – Irmak Çelik
